อืม หลังจากดอง spaces ไว้จนเน่าได้ที่แล้ว และ สบโอกาสไปดูหนังมาเรื่องนึงพอดี เลยมาเขียนอะไรบอกเพื่อนๆหน่อยละกัน

 

 

วันพฤหัสที่ 31 สิงหาคม ที่ผ่านมา สบโอกาสไปดูหนังเรื่อง "Seasons Change" หรือ หนังมันชื่อ "เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย" เนี่ยแหละ สักอย่างมา สืบเนื่องจากเหตุว่า

 

จริงๆวันนั้นตั้งใจจะไปชวนเพื่อนๆที่คณะเตะบอลกัน เพราะอยากมากๆ แต่ปรากฎว่าฝนตก เซ็ง ก็เลย เออ วันนี้หนังเข้าใหม่นี่หว่า เลยเช็คๆดู อ้อ เรื่องนี้น่าดู ก็เลย ไล่ชวน "แก๊งค์คนโสด" แห่ง หออินเตอร์ปาร์ค มาได้มาห้าคน โสดบ้างไม่โสดบ้าง อันได้แก่ โอ๊ค((อันนี้โสด)),อิ๊ด((อันนี้ไม่โสด)),ต่อ((อันนี้ก็ไม่โสด)),ไอ้เห้กบ((อันนี้กำลังจะไม่โสด เคือง)) ลุยกันตอนราวๆ ทุ่มนึงออกจากมหาลัย โดยมีเราเป็นสารถี ไปที่เมเจอร์ รังสิต ((จริงๆพยายามโทรชวน "นัท" ซึ่งเป็น รูมเมทของไอ้พวกนี้แล้ว แต่นัทไม่ยอมรับโทรศัพท์ไม่รู้เพราะอะไร))

 

ทีนี้ ระหว่างทาง แฟนไอ้ต่อ โทรมาครับ บอกว่า

"...เนี่ย อยู่ตึกวิดวะ ต่ออยู่ที่ไหน..."

 

ไอ้เราก็นึกว่า ต่อมันจะบอกว่า เออ ออกมาดูหนังกับเพื่อนๆ หรือ โบ้ยใบ้เป็นอย่างอื่นไป คำตอบของมันคือ

 

"...อยู่อินเตอร์ปาร์ค ถึงที่คณะแล้วหรอ อืม เดี๋ยวเข้าไปหานะ..."

 

เอ่อ ต่อครับ กูขับรถมาถึงหน้าม.กรุงเทพแล้วครับ มึงอาจจะลืมมองทาง นึกว่าเพิ่งออกมาได้หน่อยเดียว เปล่านะครับไอ้ต่อ ออกมาเป็นสิบโลแล้ว มึงจะเข้าไปหาเค้ายังไงว่ะ?

 

"...เออ รออยู่นั่นแหละหน่า เดี๋ยวเข้าไปหา..."  ไอ้ต่อย้ำคำเดิมใส่แฟน มึงมองทางป่าวเนี่ยยย

 

พอเราถึงทางออกตรงฟิวเจอร์เท่านั้นแหละครับ จังหวะเดียวกับไอ้ต่อวางโทรศัพท์พอดี หันมาบอกเราว่า

 

"...ไอ้แก๊ป ชิดซ้ายด่วนเลย..."

"...เฮ้ย มึงจะกลับไปจริงๆหรอ มึงโทรกลับไปบอกเค้าใหม่ก็ได้ว่าออกมาข้างนอก..."

"...แล้วมึงจะกลับไปยังไงไอ้ต่อ อย่ามาบ้าหน่ะ..."

 

เพื่อนๆ พยายามทัดทานครับ เพราะเห็นว่า มันไม่ไหวจริงๆ จะให้กลับไปที่มหาลัยจากฟิวเจอร์ ในเวลาที่เทียบเท่ากับการเดินจาก อินเตอร์ปาร์ค เข้าไปที่คณะ บ้าไปแล้วครับ ไอ้ต่อ มึงบ้าไปแล้ว

 

"...เออหน่า เดี๋ยวกูนั่งแท๊กซี่ กลับไปเอง..."

 

อารมณ์นั้น ไม่รู้ว่าไอ้ต่อมันรักแฟนมันจริงๆ หรือ กลัวแฟนมันด่าเอาครับ เลยต้องจำยอมปล่อยไอ้ต่อ กลับไปที่มหาลัยคนเดียว

 

หลังจากเสียสมาชิกทีมไปหนึ่งคน ก็เดินทางกันต่อครับ ไปเมเจอร์ ก็ดันหาที่จอดรถไม่ได้อีก วนอยู่นานสองนาน ก็เลย ย้ายวิกไป ฟิวเจอร์กัน ก็ไปจอดปุ๊บ ก็ลงไปซื้อตั๋วครับ

 

ทันใดนั้นเอง!!!!!

 

ความลับก็เฉลยครับ ตัวละครลับ "นายนัท" รูมเมทของเพื่อนๆ เดินออกมาจากโรงพร้อมกับเพื่อนสนิทของเค้า ((ว่าที่แฟนไอ้กบ)) นั่นเอง ถึงกับช๊อคกันยกกลุ่ม

 

ซื้อตั๋วกันเสร็จก็หาที่กินข้าว ไปกิน "ยาโยอิ" ร้านอาหารญี่ปุ่น กัน "นัทกับเพ่อน" ก็แยกย้ายกันกลับไป ส่วนพวกเราก็นั่งรอเวลากันครับ จนพอได้เวลา ก็เข้าไปดูกัน

 

แบบว่า เพ่อนๆถึงกับเซ็งมาก เพราะโรงเล็กนิดเดียว คนก็น้อย ทั้งๆที่หนังเพิ่งเข้าคนน่าจะมาดูเยอะ ปรากฎทั้งโรงไม่ถึง 30 คน เลย ก็เลยดูจะนอยๆ แบบว่า

 

"...ไม่น่าเชื่อไอ้แก๊ปมาดูเลย..."

 

อ่าว ผิดกูอีก!!!!!

 

แต่ก็ดูครับ พอดูไปเรื่อยๆ เสียงบ่นเริ่มเงียบ กลายเป็นเสียงชื่นชมแทน

 

หนังดีจริงๆครับ เรายอมรับเลย แม้โครงเรื่องจะไปคล้ายๆ กับ "เพื่อนสนิท" ก้ตาม แต่ด้วย วัยของตัวละครมันต่างกัน ความน่ารักสดใส ก็แตกต่างกัน แถมด้วย "มุข" ก็แตกต่างกัน

 

"เพื่อนสนิท" เนี่ย คนปล่อยมุขหลักๆ คงเป็น "พี่แตน" แต่ Seasons Change เนี่ย เราว่าฮาทุกคนเลยนะ พระเอก,อาจารย์ญี่ปุ่น,อาจารย์คุมวง((พี่แตนนั่นแหละ)),เพื่อนพระเอก 2 คน รวมไปถึงวงออเครสต้าทั้งวง ก็ฮาดี อ่อ พ่อพระเอกก็ฮา แบบว่า หลายๆคน ยิงมุขได้เป็นธรรมชาติดีอ่ะ

 

อืม อีกเรื่องนึงคงเป็นเรื่องสถานที่ ที่สวยมากๆ ถึงกับอิจฉาเด็กมหิดลไปโดยปริยาย

 

อ่อ อีกเรื่องนึงคือ แปลกใจมากว่า มันมีโรงเรียนแบบนี้ในประเทศไทยด้วยหรอว่ะ สอนแต่ดนตรีตั้งแต่ ม.ปลายเนี่ย เห็นแล้วเสียดาย รู้แบบนี้ ไปเรียนที่นั่นดีกว่าอ่ะ ((มึงก็เพิ่งเริ่มเล่นดนตรีตอนม.ปลาย มึงจะเข้าไปเรียนได้ยังไง))

 

จริงๆแล้ว เคืองหนังเรื่องนี้หลายจุดเลย แบบว่าจังหวะกำลังจะซึ้งๆ เอา"ฮา"มาขัดไว้ แบบว่า มึงให้เศร้าก่อนไม่ได้หรอครับ ไอ้ผู้กำกับ ค่อยฮาทีเดียวได้มั๊ย แบบว่า หลายช๊อตเลย คนที่ดูแล้วคงพอรู้อ่ะนะ

 

 

อืม เริ่มยาวแล้ว แถมไม่มีสาระด้วย เอาเป็นว่า หนังเรื่องนี้นี่ ชอบเลย ขอให้คะแนน เท่านี้ละกันนะ