สืบเนื่องจากการได้ไปงานหนังสือแห่ชาติ แห่งโลก มาครับ เดินไปที่บู๊ท a book ของหนังสือในเครือ a day ซึ่งผมมักจะได้หนังสือที่ทำให้ หัวของผมเอียงมากขึ้น จาก บู๊ทนี้มากมายหลายเล่ม ปีนี้เลยหมายมั่นว่าจะไปหาหนังสือ “หัวเบี้ยว” มาอ่านสักหลายๆเล่ม

ด้วยจำนวนคนที่มาก และ สงครามตบตีแย่งชิงหนังสืออันดุเดือด ผมเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มเล็กๆ ปกสีขาว หน้าปกมีเพียงตัวอักษร “ณ” อยู่ที่หน้าปก ซึ่งลักษณะตัวอักษรเหมือนการเขียนแบบแปลนบ้าน เห็นแล้วถูกใจมากครับ โดยเฉพาะชื่อผู้เขียนที่ชื่อว่า “นิ้วกลม” ยิ่งทำให้ผมไม่ลังเลใจที่จะคว้าหนังสือเล่มนี้ยื่นให้คนขาย ก่อนที่จะไปเลือกหนังสือเล่มอื่นๆต่อ เพราะผมเคยพลาดหวังจากหนังสือเรื่อง “อิฐ” (คุณ “นิ้วกลม”เป็นผู้เขียน) ที่ปีที่แล้วซื้อมาแล้ว ดันไปทำกระเป๋าหายระหว่างการเดินทางกลับ

เรื่องราวในหนังสือ เป็นการเล่าเรื่องจากสถานที่ที่คุณ “นิ้วกลม” ไปประสบเจอมา แล้วนำมาเล่าในมุมที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย คุณ “นิ้วกลม” มีแนวคิดและมุมมองที่ค่อนข้างเรียบง่าย และ มีอิสระ พอสมควร ทำให้ผมชอบงานเขียนของคนๆนี้อยู่ไม่น้อย

ผมอ่านเจออยู่ “ณ” หนึ่งซึ่งค่อนข้างโดนใจผมมากๆ ในตอนนี้ หลายๆคนที่ได้สนทนา พูดคุยผ่านตัวอักษรกับผมใน msn ในช่วงหลังๆ คงจะเห็นชื่อของผมที่ขึ้นเอาไว้ว่า “อุดมการณ์มันกินไม่ได้.....แต่เราแบ่งเวลาให้กับมันได้นี่นา” มานานแล้ว ด้วยสาเหตุที่ว่า ตอนนี้ผมมีเรื่องให้ตัดสินใจในชีวิตอยู่เรื่องนึง ซึ่งผมจะมาพูด (พิมพ์) ต่อให้ฟัง (อ่าน) หลังจากที่ผมได้นำเสนองานเขียนของคุณ “นิ้วกลม” ซะก่อน

งานเขียนบทนี้ คุณ “นิ้วกลม” ได้มีโอกาสไปชมคอนเสิร์ต “เรื่องราวบนแผ่นไม้” ของเฉลียงที่หอประชุมธรรมศาสตร์ เมื่อสักประมาณ 7 ปีที่แล้วครับ แต่เรื่องที่กล่าวถึงคือ(ผมเพิ่มเติมความคิดเห็นของตัวเองลงไปด้วยนะครับ โดยยึดจากบทความของคุณ “นิ้วกลม”) คนเรามักจะมีความฝันอยู่เสมอครับ หลายคนฝันอยากเป็นนักบิน ครู ทหาร หมอ ตั้งแต่ตอนเด็กๆ เปรียบเสมือนการสร้างตึกเอาไว้

จนเมื่อเราโตมา ตึกเหล่านี้อาจถูกทิ้งให้ร้าง หรือ ตึกเหล่านี้ก็อาจได้รับการก่อร้างสร้างตึก จนเกือบสมบูรณ์ แต่จนแล้วจนรอด คนเราเมื่อถึงเวลาหนึ่ง จะต้องมีโอกาสสร้างตึก 2 ตึกเสมอ ตึกหนึ่งไว้สำหรับพักอาศัยเอง ส่วนอีกตึกหนึ่งเอาไว้ให้คนอื่นมาอาศัยเป็นที่พักพิง เช่น คุณครูทีหน้าที่สอนหนังสือ ตึกของตัวเองก็คือ สอนเพื่อเอาเงินมาเลี้ยงชีพตัวเอง ส่วนตึกอีกหลัง ก็เพื่อให้ลูกศิษย์ลูกหา เข้ามาพักพิงชั่วคราว ก่อนที่ศิษย์เหล่านั้นจะลาออกไปตามกาลเวลา

คุณ “นิ้วกลม” บอกว่า ถ้าคนเราสร้างตึกใดตึกหนึ่งโดยไม่สนใจ อีกหลังหนึ่งเลย ก็จะเป็นการ “สุดโต่ง” เกินไป เช่น ถ้าครูคิดแต่จะสร้างตึกของตัวเอง โดยไม่ได้สนใจเลยว่าลูกศิษย์มันจะมีความรู้รึเปล่าก็ช่างหัวมัน หรือถ้าครูมุ่งมั่นเอาแต่จะสอนลูกศิษย์โดยไม่สนว่าตัวเองจะกินแกลบขนาดไหน มันก็ออกจะดูเกินไปสักหน่อย พูดง่ายๆว่า มันควรจะมีจุดที่ “พอดี” กัน สามารถเดินไปทั้งสองทางได้พร้อมๆกันได้นั่นแหละ

ตอนนี้ในชีวิตผมผมกำลังดำเนินการสร้างตึกทั้ง 2 ตึกนี้ไปพร้อมๆกันครับตึกหลังหนึ่งผมสร้างไว้ให้ตัวเองและครอบครัวในอนาคตของผมอยู่ ผมกำลังจะจบการศึกษาในปีนี้ ผมจะออกไปทำงานหาเงินเดือนมาเก็บหอมรอมริบเอาไว้เพื่อสร้างอนาคตให้กับตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็พร้อมที่จะทำงานเพื่อสังคมที่ผมรัก และผมก็เชื่อว่าตึกหลังนี้ผมไม่ได้สร้างอยู่คนเดียว มีพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ หลายคนกำลังร่วมสร้างไปกับผม และผมก็เชื่อว่าตึกหลังนี้จะน่าอยู่กว่าตึกหลังแรกของผมแน่ๆ

ที่สำคัญที่สุดคือ ตึกทั้งสองหลังของผม มันจะต้องโตขึ้นไปเรื่อยๆ ไม่ค้างเติ่งไว้แน่นอน

แล้วพวกคุณหละ สร้างตึกอะไรกันอยู่ มีตึกหลังที่สองแล้วรึยัง?